one down.

"hey, can i join you?"


"sure."


...


"so, you alone?"


"nah, i'm with a friend. and you?"


"mag-isa."


"really now?"


" yeah."


"so, where's this friend of yours nga pala?"


"probably taking a leak."


"while waiting for your friend, you wanna dance?"


"sorry, i don't feel like dancing kasi eh."


"oh right. so wanna go somewhere else?"


"maybe next time. you see, i'm with a friend."


matangkad, maputi, mala-koreano ang datingan, maganda ang katawan. average lang ang looks pero there's something about him that made me say na may kasama ako..kahit wala. he's definitely a turn on. the way he spoke to me, feeling ko, i'll be forever grateful na nagkakilala kami. ewan ko ba. sabi ko sa sarili ko, i'll be alone tonight. pero damn! yung tingin niya, para akong chocolate bar na pinagtrip-an at inilagay sa microwave for some reason. sh*t. ito na nga ba ang sinasabi ko. alam kong mahina ang depensa ko, pero bakit kahit anong pilit ko, nahihila niya ako papalapit sa kanya?


"by the way, my name's Don."


"Caloy."


"this is the perfect place to chat. nagsisigawan tayo. wanna go out?"


"sure."


fvck. mabubuko yatang wala naman talaga akong kasama. pero kebs. i mean, he's really interesting and everything so no fuss. mabilis namang naso-solusyonan ang mga ganoong palusot.


"so, where's your friend?"


"he sent me an sms, nauna na raw siya. he got pissed siguro. hindi kasi siya sanay sa mga gantong lugar. pinilit ko lang kasi ayokong magmukhang tanga kasi wala akong kasama."


"ah. kaya pala. naasar nga siguro yun. so, saan tayo?"


"dito lang. sa labas."


"you wanna go somewhere private?"


(nakangisi) "no. i'm good here. i have to go home kasi by 2. baka batuhin ako ng nanay ko ng takore. mahirap na. naka-limang takore na kasi kami ngayong linggo."


hindi ko alam kung bakit kailangan kong magpakipot pero alam kong tama ang ginagawa ko.


sa tinagal-tagal ko sa ganitong buhay, kabisado ko na ang dapat kong gawin sa mga taong nagkaka-interes sa akin. dapat magpapa-tweetums ako pero more on the brusko effect para ma-intimidate ng kaunti. tuwing ginagawa ko iyon, para akong sumasabay sa saliw ng wala. nakakasunod ako sa takbo ng mga pangyayari, kahit na ayaw pa nitong magpahabol.


"can i invite you you tomorrow evening instead? promise it won't take long."


at oo, lihim na naman akong napangisi. one down.

hindi ko alam to.(hugas kamay)

ang nanay ko. bow. :) i need not to explain. ayan na eh. pakinggan niyo na lang. :)

alabyow Adam! :)

may dahilan na akong mainlab araw-araw. yiheee! :) at yan ay dahil kay Adam. isa siya sa mga inspirasyon ko sa pagsulat. hihi. landi much. oh well, sige, sasabihin ko na. na-adik ako sa kanya ever since iniluwal siya sa mundo. garabey lang. hihi. napaki-usapan nga ako ni pareng Adam na kung pwede ay i-feature ko siya sa aking page. at dahil mabait ako at talaga namang obsessed kay Adam ay sige na nga, ipi-feature ko na siya dito para naman makilala rin ng 2 ko pang readers si Adam.


book 1 chapter 4 ko unang nakilala si Adam at ngayon na nasa book 3 na siya, mas kapana-panabik na ang mga nangyayari sa kanya. nakakalungkot lang na kung kailan oks na ang lablay ni Jeremy at ni Adam, saka naman dumating ang opportunity na mag-aral si Adam sa London (Londin kung gusto mong sleng..i mean slang)


maraming twists sa buhay ni Adam, na kung titignan ko, parang ako. nakakatuwa. pero tama na yan. basahin niyo na lang ang mga post ni Adam. masaya yun. pramis. :*




p.s. nagkulang ba ako sa paglalagay ng link ni Adam?

pera.

madalas akong naka-tunganga. wala lang, masarap lang kasing tumitig sa isang bagay habang nag-iisip ng malalim. yun bang sarado na ang tenga at peripheral vision mo dahil masyado kang concentrated sa iniisip mo? ganon. minsan nga inaasar na `ko ni espren tuwing magkasama kami dahil lagi raw akong wala sa sarili ko. madalas sinasabi ko na gusto ko ng pera. yung maraming maraming pera. yung tipong pag-akyat ko sa kwarto, makikita ko yung kobre kama ko, gawa na sa pera tapos yung laman ng unan ko, puro pera din. wala, nakaka-enjoy siguro kung ganun kami kayaman. minsan nga, ikinakasangkapan ko na si espren out of boredom eh. parang ganito:


me: espren, may sasabihin ako sa'yo.


espren: ano yun?


me: mayaman talaga kami.


espren: ulol. lokohin mo tatay mong pinutulan ng t*ti. kaya pala nag-aya kang maglakad  kanina, wala ka kasing pamasahe.


me: gago. iniingatan ko lang yung mga ari-arian namin.


espren: asan naman yun doon? tanga!


me: nakita mo yung mga jeep na dumadaan?


espren: oh? anong meron dun?


me: pera namin yun. gawa sa pera yung jeep na yun. mga tinunaw naming pera.


espren: tanginamo. dami mong alam. bat di ka mag japan?


me: speaking of japan. alam mo ba na hindi talaga bansa ang japan? kumpol-kumpol naming pera yun. mga barya naming ipinatapon sa dagat tapos naipon ng naipon. ayun, naging bansa na siya. kaya naman "yen" ang tawag nila sa pera nila, kasi ang totoong ibig sabihin nun, "yen - yan or yaan meaning, yaan ang pera nila caloy. sila ang may-ari ng japan."


espren: ulol. tanginamo! tarantado! ulol gago pakyu! sira ulo!


me: seryoso. alam mo, dati, akala ko yumaman kayo dahil magaling talaga mag-manage ng business ang ermat mo eh. pero nahuli ko siya one time na pumunta sa bahay namin, may dala pang vacuum. yun pala, palihim siyang nagnanakaw ng mga pera naming pakalat-kalat. natawa nga ako sa suot ng ermat mo eh. parang pang ninja. hahaha!


espren; tignan mo tong putang to, nandamay pa. gago! ano bang problema mo?


me: problema ko kung paano ko uubusin ang pera namin. alam mo, eto pa, sa sobrang yaman namin, yung mga katulong namin, may personal yaya silang lahat. at yung mga personal nilang yaya, may mga personal yaya din. wala pa diyan yung may personal driver yung mismong driver namin.


espren: wow. nakakatuwa ka naman ngayon. purong katarantaduhan ang nasa utak mong putangina ka. ang galing! pakyu!


me: alam mo, tuwing gabi, naiiyak na lang ako kasi sobrang yaman talaga namin. nakaka-receive na kami ng mga death threats galing sa mga bangko kasi hindi na daw nila alam kung saan ilalagay ang mga pera namin. isinasauli na nga sa amin eh kaya ang ginawa namin, nagtayo kami ng grocery.


espren: oh? bakit grocery pa? bakit di na lang mall?


me: i'm getting there. grocery lang kasi ayaw ni mama ng masyadong magarbo. okay na raw yun. alam mo, minsan nga nakasalubong ko pa erpat mo kasama ermat mo. nagulat nga ako kasi hindi pushcart ang mga dala nila kundi malalaking bag. kala ko ho-holdapin nila yung bangko. saka ko naalala, pera nga pala ang laman ng grocery namin. as in walang ibang laman yun kundi pera kaya ok lang pala.


espren: oh sige, papatulan ko yang mga kaululan mong putangina ka. oh ano pa? oh sige, itong t-shirt na suot ko? gawa rin ba sa pera niyo?


me: ay actually, oo. yung pera kasi namin, shini-shredder namin. tapos hahabihin ng pinong-pino hanggang maging tela tapos tatahiin at magiging t-shirt. wag kang mag-alala, di ko naman babawiin yan sa'yo kasi first of all, mga sinira naming pera yan eh, kaya hindi ko na kailangan. atsaka masaya ako sa mga sinusuot ko.


espren: oh sige, ayoko na. tapos ka na ba? sumasakit ulo ko sa'yo eh. uwi na ko tanginamo.


me: hahaha! alam mo ba yung bahay niyo..


espren: ano? gawa na naman sa pera niyo? tanginamo! tumigil ka na!


me: ay hindi, yang bahay niyo, gawa talaga yan sa simento. pero yung subdivision, sa amin yun. in fact, yung mga puno-puno dun? hindi talaga puno yun. pera namin yun! alam mo ba na pinag-aralan sa mga laboratory namin sa africa and russia kung panong imo-morph yung pera into trees. medyo tricky kasi yung una nilang try, barya ang nagiging bunga pero eventually, naisaayos naman nila yun. ang galing no?


espren: uuwi na talaga ako. putangina ka.


me: sige, sama ako ah? pautang pamasahe. wala na ko pera eh. tsaka pakain na rin sa inyo. :p


espren; tanginamo! bahala ka sa buhay mo! maglakad ka pauwi! tangina ka, dami mong pera diba? hahaha!




and we lived happily ever after. :D